Vjetar si, koji vije  

VJETAR-SI-KOJI-VIJE
VJETAR SI, KOJI VIJE


Radosti bi imao,
ako bi druge radovao kao sebe,
ako bi svoj krug zaokružio drugima na radost,
a ne za sebe, zarobljeniče muka vlastite udice.

Nije radost tvoj posjed
nego vjetar s juga prvih pupova i cvijeća
ili sjevera u kristalima bisernog mraza.

Vjetar si, koji vije, a ne proljeće.
Vjetar si, koji vije,
koji te na uglovima života uvijek izdaje.

Kada zazviždi, hoćeš oluju,
da bi umirio svoje kristale.
A dovoljno je da si samo to što jesi –
biljka usred hladnoće, koja čeka vjetar s juga.

I glas koji viče u pustinji
je sve tiši in tiši,
jer ga oluja prekriva
ovovremenske simfonije
samovolje u rukama čovjeka.